Publikime

Pavendosmëria herë si ndjenja faji, herë si keqardhje…

Sa e pavendosur që je dëgjoj zërin e një gruaje që po i fliste së bijës në një dyqan rrobash për fëmijë, teksa e pashë veten të përhumbur në fëmijërinë time ku të zgjidhje për të blerë një lodër apo fustan ishte një kënaqësi aq e madhe. E nisa si një histori dialogu që jo vetëm unë e kam të dëgjuar por secili nga ne është ndeshur duke e personifikuar me te kaluarën e vet, por tek e dëgjon tingëllon si dicka deprimuese, gjykuese. Të jesh i/e pavendosur nuk tregon mungesë personaliteti, ajo është një zgjedhje që kërkon qetësi e kohë të mjaftueshme.

Të mëndojmë pa gënjyer, festat po ndodhin, unë festoj.

Si mund të shihen festat përveçse të hareshme e mikëpritese, për këdo grup moshë.

Ato janë stisur për t’u ndjerë të lumtur, të qetë , për kuptuar realitetin në një mënyrë sa më të ëmbël jo kaq të trishtë e të pasigurt në ditët e sotme. Kur edhe festat emërtohen me një sindromë, sikur nuk të ka mbetur asgjë për të qënë i gëzuar, i motivuar.

Muajt më të bukur për pritjen e ëmbël të vjeshtës e fillimit të dimrit me dëborën e bardhë, menjëherë identifikojmë festat dhe ndajmë dashurinë për njerezit tanë më të dashur.

Dashuria është mundësi, një mënyrë e shëndetshme.

Shumë prej nesh e shohin kështu ditë të shënuar me domethënie të përcaktuar, me një histori që i lidh të gjithë e cila është dashuria. Dashuria personifikon të gjithë ata/ato që e jetojnë cdo ditë, here e kerkuar e here pa e kerkuar nevoje për atashim  e reflektim. Dashuria është festë ndaj ka merituar vëmendjen,përkushtimin që gjithkush ka mundur t’a dëshifrojë. Ajo edhe pse ka eksperiencë personale, është festë për të gjithë. Nuk ka pse të ketë të urryer emocioni,dhimbja,trishtimi, sepse të gjitha mund ti ketë ajo.

Nuk kërkohet diçka e humbur(barazia gjinore),rifitohet ajo çfarë gjëndet.

Jo gjithnjë një marrëdhënie lind nga dashuria, nga perceptimi që ka një mashkuall apo një femër për veten, sesa e njohin veten dhe gjininë e kundërt, çfarë mbartin për njëri-tjetrin, pra më e sinkronizuar sa njohuri kanë mbi këtë trashigimi e cila është bashkjetesa apo martesa e ndërsjelltë. Ende jemi në frymën e tabuve që zotërojnë si mashkulli edhe femra. Unë nuk e shoh të veçuar mashkullin ashtu si edhe femrën qoftë kjo bashkjetesë me gjini të njëjtë apo hetero.

Kur fëmijët duan lirinë!

Rimendisionimi i jetës familjare sot ka ndryshuar, ndryshimet kulturore e tradicionale janë edhe ato rikonceptuar në bazë nevoje dhe pritshmërie.

Familja moderne është më përgatitur për t’u përballur me fëmijët e rritur,dhe për fazën e kësaj moshe. Kjo ndodh gjatë rritjes së  fëmijërisë së tyre. Hapësira psikologjike, pavarësia janë ndihmues për ecurinë e zhvillimit të fëmijës. Plotësimi i këtyre nevoja përbëjnë zhvillimin apo përmirësimin e karakterit.

Rregulli zhvillon bindjen!

Edukimi i zhvillimit të arsimit lindi si një nevojë për emancipim intelekti dhe veçanërisht për një ecuri kolektive. Në këtë individi përballë grupit të shkëmbënin ato ide dhe nevoja të përbashkëta. Sot nga ajo që ka evoluar është drejtimi  edukativ arsimor. Për të ardhur sa më ezigjente në botën tekno-virtuale.

Edhe pse edukimi arsimor po kalon në faza reformash ende ka boshlliqe në keqinformim për një nevojë në studimet e larta,gjithashtu didaktikë jo interaktive.

Nuk gabon nëse çdo ditë dashuron nga e para.

Kur biem në dashuri,nuk ka gjë të gabuar, gabimet janë pjesë e jona për t’u rritur dhe gjetur veten aty ku duam ne të jemi dhe më kë të jemi. As zgjedhja që bëjmë ndaj partenerit/res nuk është e gabuar edhe nësë ai/ajo na lëndon apo nuk i përgjigjet dashurisë sonë. Nuk kemi gabuar ne, janë ndjenjat tona që nxiten drejt emocioneve që nuk janë pjekur ende për të kuptuar se çfarë duam dhe kë duam. Eksperincat në dashuri kanë treguar në lidhjet e secilit individ, sa stabël dhe të ndjeshëm janë në një marrëdhënie, kjo edhe për faktin për të përmirësuar pikat e dobëta të personalitetit të tyre.

Një perceptim, të një magjie prej Romantiku/e

Ende bëhet pyetja me një skepticizëm, a përjetohet më romanticiteti tek njerezit. Nuk duhet të kemi dyshime për të tillë ndjesi, por për thellësinë e kësaj ndjesie të përshkrueshme tek secili nga partnerët të dashurar.Marrëdhënia në çift, ka një zhvillim dhe një histori që kërkon të plotësohet e ushqehet nga njëri-tjetri.Në një mënyrë të pashmagshme ajo kërkon të posedojë tjetrin dhe krijon një domosdoshmëri për të.

Miqësia do të vazhdojë të jetë një gur i çmuar…..

Gjatë gjithë jetës sonë do të jemi të rrethuar nga miq e mikesha, ajo çka do të mbetet është hijëshia e tyre që na kanë frymëzuar dhe mbështetur në nevojë dhe kënaqësi. Ngazëllim kur bie fjala për miqtë tanë më të mirë që kemi,dhe mburrja që bëjmë kur i këmi pranë vetes apo në distancë. Këtë ndjesi lidhjeje e kemi të trashëguar por pse jo sot edhe të induktuar, e lidhur kjo e fundit si intepretim më tepër adoleshenciale që nëse nuk ke miq nuk je i preferuar ose diçka më fyese. Lidhjet midis dy apo një grupi është tregues si aspektit informues por edhe atij emocianal.

Pages